Madalas kong matanong sa sarili ito. Kung sapat bang espesyal ka lang sa buhay ng isang tao. Yun bang takbuhan niya sa oras na malungkot siya. Kumbaga, may oras siya sayo kasi nga espesyal ka sa kanya. Nothing more, nothing less.
Kumbaga may access ka sa buhay niya. Nakakausap mo siya, alam mo nangyayari sa kanya sa araw-araw. Napagsasabihan ka niya ng problema. At syempre andun ka para payuhan siya.
Minsan, hindi mo maiwasang hindi ma inlove sa kanila. Kasi dahil espesyal sa kanila. Yung ibang mga sweet gestures at call of endearment eh meron kayo. Kasi nga espesyal ka eh. Kasama ka sa mga taong pwede nating sabihin na “concern” siya.
Minsan kapag ikaw ang naging shock absorber nila. Minsan matatanong mo sa sarili mo na, ano meron sa mga yun at patay na patay tong mga ito. Kumbaga meron silang istorya na silang dalawa lang ang nakaka alam. Biruin mo. Sa dami ng relasyon sa mundo hindi imposibleng mag ulit ulit lang ang nangyayari. Kunwari, kung ano yung nangyayari sa inyong dalawa eh posibleng nangyayari din sa iba. Kumbaga, hindi lang kayo ang may ganung problema. Kumbaga may mga taong nalagpasan na ang problemang yun at may mga tao din na dadaan palang sa problemang yun.
Minsan, pinapangarap mong ikaw naman ang ganun. Ikaw naman ang sobrang mahal. Minsan pinapangarap mo na ikaw naman ang pinagmamalaki. Minsan gusto mong ikaw naman yung nilalambing. Yung higit sa espesyal ang turing sayo. Yun bang dumating yung araw na ikaw naman ang mahal. Yun bang kayo mismo yung nag aayos ng problema niyo at hindi na siya kailangan lumapit pa sa ibang tao dahil may tiwala kayong dalawa na maaayos ito.
